Od trzech lat co roku w okresie listopad-grudzień piszę opowiadanie. Z jednej strony to żałosne - jedno opko na dziesięć stron w ciągu dwunastu miesięcy?! - z drugiej o tyle satysfakcjonujące, że z roku na rok jest coraz lepiej.

Tym razem żadnej bzdury do szkoły, chociaż też w pewnym sensie ze szkołą związane. Opowiadanie, które zaraz podlinkuję, jest moim wkładem w antologię będącą efektem końcowym warsztatów pisarskich, na które trafiłam niechcący i które, same w sobie, nie dały mi żadnej nowej wiedzy. Zdaje się, że pisanie to naprawdę kwestia samodzielnej pracy i szlifowania do oporu.

Może nie będę się tu rozpisywać na temat głównego założenia przedstawionej przeze mnie historii i tego, jak ją opisałam. Po prostu odeślę do treści:

[link]

Jeśli zaś chodzi o sprawy typowo żurnalowe, to:
a) szkoła z maturą na czele jakoś ciągle usiłuje mnie zmiażdżyć,
b) spać mi się chce,
c) prymat pisania nad nauką został przyjęty brawami, więc mam czasową premię +10 do ego.

Następny journal zapewne zwyczajowo za pół roku.