Rok szkolny się rozkręca. Niedługo przekroczy dozwoloną prędkość. A tymczasem ja uczę się mniej niż w gimnazjum, mając niewiele gorsze oceny, co moim zdaniem jest nie tyle zasługą mojej pamięci, ani nawet nie poziomu szkoły, co po prostu szczęścia. Od momentu, gdy jako bystra czterolatka zrzuciłam sobie widły na stopę i te przeszyły mi but dokładnie między palcami, szczęście towarzyszy mi z doskoku - nigdy wtedy, gdy go potrzebuję, ale i tak mi sprzyja (o czym dobitnie świadczy wygrana w słupskim konkursie literackim).

Na co więc marnuję mój drogocenny czas wolny, który liczy 3, w porywach do 5 godzin dziennie? Rysuję? Dupa, nie rysuję, widzicie zresztą pustki w galerii i jakość kolejnych prac. Uprawiam sport? Znowu dupa, epoka jeżdżenia na zawody i chodzenia na SKSy skończyła się dla mnie wraz z dniem zakończenia gimnazjum. Boleję nad tym, owszem, ale nie na tyle, by biegać po szkole czy zapisać się do jakiegoś klubu. O, a może rozwijam się towarzysko? Phi. Dobre sobie.

Dobra, nie będę drążyć. Po prostu na każdej nudnej lekcji otwieram mój żółciutki notesik i piszę, co mi tylko przyjdzie do głowy. Polski? Spoko, nawiązanie do mitologii. Biologia? Uraz mięśnia naramiennego. Religia? Ha! Jezus schodzący z krzyża to jest to!

Dziś na przykład pół dnia kręciłam Butelką. Powolutku, pomalutku, ale skutecznie. Może to głupie, ale frustracja albo po prostu złość rodzi u mnie "kfiatki" w rodzaju "Złożyć ręce i mówić do czerwonej lampki? To tak, jakby przyklęknąć przed zlewozmywakiem i błagać o zesłanie drobnych na puszkę piwa.". Wniosek? Nigdy więcej dwóch mszy w tygodniu, to raz. Więcej Pratchetta i Kinga, to dwa.

Do czego zmierzam? Do niczego. Pieprzę, jak wskazuje tytuł. Po prostu chciałam się wyzewnętrznić odnośnie tego, że znowu zaczynam pisać, i zająć wam kilka minut niezbędnych na przeczytanie powyższego pieprzenia.

PS: Uważajcie. Jezusy ostatnio nisko latają.